AYNI İYİLİĞİN FARKLI HALLERİ

Fulden ile Bahar uzun zamandır birlikte yardım çalışmaları yapıyordu. İkisi de ihtiyaç sahibi insanlara destek olmaktan büyük mutluluk duyuyordu. Fakat yardım etme tarzları birbirinden oldukça farklıydı.

Fulden, insanların anlattıklarına kolayca inanırdı. Birinin yardıma ihtiyacı olduğunu duyduğunda hemen harekete geçerdi. Bahar ise her konuya daha temkinli yaklaşırdı. Bir yardım talebi geldiğinde hemen harekete geçmezdi. Önce araştırır detaylı bilgi toplamaya çalışırdı.

Bir gün Fulden’in telefonuna bir mesaj geldi. Gelen mesaj bir yardım talebiydi. Yardım yapılacak kişiler hakkında pek bilgi yoktu. Mesajı okur okumaz hemen Bahar’a mesaj gönderdi:

- Bahar, çok acil bir yardım talebi var. Bir ailenin yiyecek ve kira konusunda desteğe ihtiyacı varmış. Hemen aileye para göndermek istiyorum.

- Öncelikle bir sakın ol, bu mesaj kimden geldi?

- Bir tanıdığımdan geldi, o da başka birinden almış.

- Peki, yardım istenilen aileyi tanıyor musun?

- Hayır, ama anlatılanlar çok üzücü. Gerçekten yardıma ihtiyaçları varsa beklememeliyiz.

- Elbette Fulden, aileye yardım edelim. Ama önce aile hakkında bilgi sahibi olmamızda fayda var. Yardımın doğru yere ulaştığından emin olalım.

- Bahar, neden bu kadar şüpheleniyorsun? İnsanlar yardım isterken sorgulamak doğru mu? Belki aile gerçekten zor durumda. Biz bu kadar uzun süre araştırırken adamın ihtiyacı beklemez ki!

- Ben yardım etmek istemediğim için araştırmıyorum. Tam tersine, yaptığımız yardımın gerçekten ihtiyaç sahibine ulaşmasını istiyorum.

Fulden sustu ama içinden; “Bahar her başvuruyu bu kadar detaylı araştırmak zorunda mı? Biraz da halden anlamak lazım.” söylendi.

Bahar da Fulden için; “Bir insan her duyduğuna nasıl bu kadar kolay inanabilir? Ne kadar da aceleci davranıyor.” diye iç geçirdi.

Bir süre sonra yardım talebiyle ilgili bilgileri araştırmaya başladılar. Gerçekten ihtiyaç sahibi bir aile olduğunu öğrendiler. Üstelik aile o sırada ciddi bir sıkıntı yaşıyordu ve hızlıca ilgilenmek gerekliydi.

Aslında her ikisinin de amacı aynıydı. Her ikisi de iyilik yapmak istiyordu. Sadece iyilik yapma yöntemleri farklıydı. Birisi çok fazla araştırıyor ve bu süreç uzun sürüyordu. Bazen yardım konusunda geç kalmalar olabiliyordu. Diğeri ise hemen harekete geçtiği için ihtiyacı kalibre edemiyordu. Oysa insanın ikisine de ihtiyacı vardı.

Çünkü hayat tek bir yöntemle gidilecek bir yol değildi. İnsan kendisinde olmayan özelliği de kendisine katabilmeliydi. İşte o zaman yaptığı iyilik gerçekten yerine zamanında ulaşabilirdi. Fulden ve Bahar’da olduğu gibi…

O gün Fulden bir şeyi fark etti:

Yardım taleplerinde kısa bir ön araştırma yapılabilirdi. Hemen karar vermek yerine araştırmak, daha çok ihtiyaç giderebilirdi.

Bahar da şunu fark etti:

İnsan bazı durumlarda hemen işe koyulmalıydı. Bir araştırma yapılacaksa bile bu hızlı olmalıydı. Çünkü zaman hızla akıyordu ve bazı şeyler bekletilmemeliydi.

Kişinin karşısındakinin farklılığı ona ihtiyaç duyduğu şeyi gösterebilir. Önemli olan;

“Bu karşılaşma bana ne öğretiyor?” diye sorabilmektir.

Fulden ve Bahar’da olduğu gibi; her iyilik aslında farklılıklarla tamamlanırdı…