HERKES KENDİNE HAS

Burcu, telefonunun alarm sesiyle uyandı. Hava daha aydınlanmadığı için, yataktan pek çıkası yoktu. Çocukları göndermek için en az iki saat önce kalkması gerekiyordu. Yanında uyuyan eşine bakıp iç geçirdi. “Keşke bir gün de çocukları okula o hazırlasa.” dedi. Sonra bu fikir ona çok imkânsız göründü. Eşi kendi hazırlığını yapıp işe zor yetişiyordu. Erken de kalksa durum genelde aynıydı. Arkadaşları da bu yavaşlığına takılmadan edemiyorlardı. Bu yüzden ona aralarında “Kaplumbağa” lakabını takmışlardı. Burcu, “Bugün de çocukları okula mecburen ben göndereceğim. Kendi başıma olsam evden çıkmam on dakikamı alır.” diyerek harekete geçti.

Büyük oğlu Görkem’i kendisine benzetiyordu. Küçüklüğünden beri işlerini kendisi hallederdi. Oyuncaklarını ve kıyafetlerini sırayla toplar, renklerine göre yerlerine yerleştirirdi. Düzenli ve kurallı olduğu kadar görüntülere de önem verirdi. Ayrıca annesi gibi karanlıkta daha hızlı uykuya geçer ve azıcık ışık olsa uyumakta zorlanırdı. Bulunduğu her yerde düzenini korur, erken yatar erken kalkardı. Okula başladığından beri kendisi kalkar, giyinip hazırlanırdı. Onun bebekliği de çocukluğu da Burcu’yu çok zorlamamıştı.  Çünkü Görkem’in birçok özelliği ona benziyordu. Görkem birbirine bulaşmış yemekleri sevmezdi. Yemekleri sırasıyla yer, birbirine karıştırmazdı. Daha iki buçuk yaşındayken birbirine karışmış kuru fasulye ve pilavı görünce suratını asıp tabağı itmişti. Yediği şeylerin görüntüsü onun içim önemliydi. Annesi, yumurta yiyebilmesi için farklı şeyler katar ve omleti gülen yüz şeklinde sunardı.

İkinci çocuğu Efe’de ise önceden bildiklerini pek kullanamamıştı. Bebekliğinden bu yana onun ihtiyaçlarını gidermekte epey zorlanmıştı. Görkem’de işe yarayan davranışları küçük oğlunda pek yaramamıştı. Efe, abisinden oldukça farklı özelliklere sahipti.

Efe, uyumayı seven bir çocuktu ama uyuyamadığında ışıkları kapatmak fayda etmiyordu. Böyle durumlarda sarılmak, dokunmak onu sakinleştiriyordu. Efe yatağı dışında bir yerde de uyuyamazdı. Burcu, abisinin rengarenk oyuncakları kardeşine kaldı diye sevinmişti. Bu konuda da hayal kırıklığı yaşamıştı. Çünkü sarılarak uyuduğu tek bir oyuncağı vardı. Ancak yemek yeme konusunda zor bir çocuk değildi. Abisinin aksine görüntüye takılmaz yemeğini yerdi. Ama bu yemek dakikalar sürerdi. Lokmayı önce koklar sonra damağına alır ve beğenmediyse bir daha ağzına asla sürmezdi. Beğendiklerine ise “Anne mis, mis!” gibi yorum yapardı. Burcu; “Yemekleri önce Efe’ye tattırmak lazım, gurme bu çocuk.” diyerek ona takılırdı. Ancak hareketlerinin yavaşlığı Burcu’yu biraz yoruyordu.

Efe hem geç yürümüş hem de geç konuşmuştu. Burcu istemeden onu abisi ile kıyaslayıp bu durumdan hep korkmuştu. Bu sebeplerle onu doktora götürmüştü. Doktorlar ise her şeyinin normal olduğunu söylemişlerdi. Bunun artık tek bir açıklaması vardı. Bu onun yapısıydı ve biraz da babasına benziyordu. Sevimli ve yavaş bir çocuktu.

Farklılıklar çeşitliliktir

Zihnindeki kıyaslar onun bazı şeyleri fark etmesine sebep olmuştu. Mücadele etmesi gereken yeri başlarda yanlış seçmişti. Görkem’in de Efe’nin de kendisine has özellikleri vardı. Biri evinin huzuruydu, diğeri neşesi… İkisi de olmazsa olmazdı, hangisinden vazgeçebilirim ki diye sordu kendine. Zihni, şimdi bunu daha iyi ayırt edebiliyordu. “Birilerinin bizden farklı olması onun sorunlu olduğu anlamına gelmezdi. Farklılıklar birer çeşitlilikti ve herkesin aynı olduğu bir dünya sıkıcı olurdu. Mantıklı olan belki de birbirimizi olduğu gibi kabul edip, değiştirmeye çalışmamaktır.” diye düşündü.

Bir an daldığı düşüncelerden sıyrıldı ve oğullarını kontrol etmek için odalarına gitti. Görkem üniformasını giymiş çantasını hazırlamıştı. Efe ise bütün sevimliliği ile üzerinde pijamasıyla abisini izliyordu. Sıkıca onlara sarıldı ve düşündü;

“Kim bilir zamanla birbirlerinden ne kadar çok şey öğrenecekler.”