KONFOR ALANINDAN ÇIKIŞ

Güzel bir yaz dönemi daha geliyordu. Berk ve Caner'in en sevdiği yaz klasiği yine başlamıştı. Gündüz denizin ve havuzun tadını çıkaracaktılar. Geceleri de sahildeki şezlonglara uzanacaklardı. Yorgunluklarını yıldızların altında saatlerce sohbet ederek unutacaklardı. Bu sohbetler; sonraki sabaha erken uyanmak ve harekete geçmek için onları motive ederdi. Zaman sınırlıydı ve yapacak çok aktivite, konuşulacak çok konu vardı. O gece gökyüzü her zamankinden daha sakindi. Uzun zamandır zihinlerini meşgul eden konuya bekçilik eder gibiydi.

Konuyu ilk Berk heyecanla başlatmıştı.

- Kanka, son dönemin en trend konusunu bilirsin; ‘konfor alanı.’ İnsan en çok konfor alanına alıştığında gelişmeyi bırakıyor. Seninle daha önce bu konudan yüzeysel bahsetmiştik. Ama bu aralar zihnim bu konuyla ciddi anlamda meşgul.

- Bir süredir ben de bunu düşünüyorum, çok haklısın. İnsan zaman geçtikçe konfor alanlarına daha da bağlanıyor. Bu da farklılıkları kendisine eklemesine engel olabiliyor. Şehir yaşantısına alışmış, onun ritmine, temposuna uyumlu biri meselâ. Trafik, kalabalık sıralar, etkinlik dolu hafta sonları… Bu şehir insanının kırsal bir hayata geçtiğini düşünelim. Neler yaşardı sence, bir düşünsene?

- Bir kere sabah uyanma saatleri net değişirdi. Sonra mutlaka daha doğal yeme-içme seçenekleri olurdu.

- Evet, alarm sesi yerine horoz ve kuş sesleri ile uyanırdı.

- Etkinlikleri de farklı şeylere dönerdi. Kendi ürettikleri ekmek, sebze-meyve, alet gibi şeyler kullanırdı.

- Düşünsene spor salonlarındaki bantlardan, toprak çapalamaya dönen bir hayat…

- Metronun, otomobilin yerini yürüyüşler alırdı. Asfaltın yerine topraklı uzun yollar olurdu.

- Ama gece canı bir şeyler çektiğinde zor olurdu. Bir tıkla gelecek motorlu kuryeler olmayacak.

- O en zorlarından biri olabilir sanırım!

- Tabi sen, telefonda ne görse canı çekenlerdensin. Gece yarısı ağırladığın misafirler için çok zor olurdu.

- Artık eskisi kadar değil. Ne günlerdi, sen son zamanlarını gördün. Başlarda seni ikna etmek de çok kolay olmamıştı.

Hep böyleydiler bir konu açar ve üzerine beyin fırtınaları yaparlardı. Fayda-zarar kıyasları ve keyifli-tatsız söylemleri kapışırdı. Sonra da birbirleriyle dalga geçip konuyu kapatırlardı. Ancak o geceki konu Caner’i derin düşüncelere sevk etti. Kendindeki değişimi de düşünmeye başlamıştı.

- Berk, biliyor musun konu beni nerelere götürdü. Aslında konfor alanını değiştirmek insanın davranışlarına çok etki ediyor. Mesela ben, böyle bir şezlonga uzanacak adam değildim. Buranın temiz olmama ihtimali ve kıyafetimin kırışması uzanmamak için yeterliydi. Benim için bu hassasiyetler keyifli zamanların engeliydi.

- Bilmez miyim arkadaşım, seni ilk tanıdığımda bambaşkaydın. Kuralların, standartların bununla nasıl arkadaş olacağız dedirtmişti. Ama sonra senin sınırlarının olması bana eksik tarafımı öğretti. Senden modellediğim farklı özellikleri hayatıma ufak ufak ekledim. Tabi ki hiçbir zaman senin kadar olamam. Ama dünüme göre sınır koyma konusunda daha başarılıyım sanki.

- Bunları senden duymak ne güzel. Çünkü ben de senden çok şey öğrendim. Hayatın içinde esneyebilmek, insanı uyumsuzluktan kurtarıyor. Sayende birçok insanla tanıştım ve onlardan öğrendiklerimle çok geliştim. Tatillerimden aldığım tat bambaşka şu an. Önceleri tatili de görev olarak yerine getiriyormuşum. Şezlonga uzandığımda keyifle gökyüzünü izleyebiliyor, sohbet edebiliyorum. Ne güzel beraber konfor alanlarımızdan çıkabilmişiz.

İnsan benzedikleriyle rahat eder ama zıddı ile gelişir.

Konfor alanından çıkmak, hayatı tamamen değiştirmek değildir. İnsan hayatına hem fayda hem keyif katabilir. Ancak bu süreç için sabretmek gerekir. Herkes için sabır gösterilecek şey farklıdır:

Bazen kırışacak kıyafetlerle bir şezlonga uzanmak…

Bazen yıllardır ertelediğin birini aramak…

Bazen alışık olmadığın bir fikri dinlemektir.

İnsanın en büyük değişimi, attığı o küçük adımla başlayabilir.