KUMAŞINI BİLMEK

Güne göğsünü sıkan bir ağrı ile uyandı. Yüzünü yıkamasına rağmen hala kendine gelememişti. Mutfağa doğru giderken yan odadaki dikiş makinesi gözüne çarptı. Üstü tozlanmış, iğnesinde gri bir iplik kalmıştı. Odada bir hareket yoktu fakat dışarıdan çocukların sesleri geliyordu. Pencereden içeriye giren rüzgâr, yüzünü okşayan bir el gibiydi.  Duygu, derin bir iç çekerek mutfağa doğru yürüdü.

Herkesin rutinden sıkıldığı bazı anlar olur. Aynı günler, aynı sorunlar, tekrar eden döngüler bunaltır. Böyle durumlarda insan kısa bir mola ister. Bazen tek başına bir kahve içme fırsatı kollar. Bazen en yakın arkadaşını arar. Bazen de alışverişe çıkarak rahatlamaya çalışır. Ama bazıları vardır ki onlar ancak üreterek rahatlar. Tıpkı dikiş diken Duygu gibi…

Duygu’nun çocukluğu dikiş makinesi sesiyle geçmişti. Annesi terziydi ve evlerinde kumaş, iplik eksik olmazdı. Duygu dikiş dikmeye o zamanlar çok meraklıydı. Bebeklerine elbise, etek veya gömlek dikmeye çalışırdı. Fakat okul hayatı ile birlikte ailesi; "Oku, daha iyi bir işin olsun." dediler. Duygu ailesine karşı çıkmayıp okudu. Fakat yine de dikiş merakı hiç geçmedi. Canı sıkılınca kumaş alıp dikerdi. Ama sonuç pek de iç açıcı olmazdı. Diktiği kıyafet, üzerinde hayal ettiği gibi durmazdı. Sebebine çok odaklanmaz, sıkıntılı anlarını böyle geçiştirirdi.

Eşiyle ilk yıllarında tartıştıkları bir akşam, yine çıkmaza girdi. Makinesini çıkarıp dikiş dikmeyi düşündü. Sonra diktiği şeyleri de giyemediğini hatırladı, vazgeçti. "Önce bunun sebebini çözmeliyim." dedi kendine. Ertesi gün hemen bir dikiş kursuna yazıldı. Kursun ilk günü heyecan verici başlamıştı. Hocası Sema Hanım güler yüzlü, ilgili biriydi. Onun bu hali, heyecanını yatıştırmıştı. Herkese bir kumaş kataloğu dağıtarak giriş yaptı.

- Biliyorum hepiniz dikiş dikmeyi az çok biliyorsunuz. Birçoğunuz küçük bir şeyler dikerek başlayacağımızı düşündünüz. Ancak bugün yapacağımız şey işin en önemli kısmı. Aynı zamanda da en çok gözden kaçan kısmı. İşe kumaşları detaylı olarak tanıyarak başlayacağız. Bir kıyafetin istediğimiz gibi durmasını sağlayan şey kumaşın türüdür. Her model her kumaşla uyum sağlamaz. Kursumuza kataloglardaki kumaşlara dokunarak başlayacağız. Dokundukça ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Duygu bu sözlerin ardından katalogdaki kumaşlara dokundu. Bazısı çok esnek, bazısı ise çok sertti. Bazısı ince, bazısı ise kalındı. İnce, esnek bir kumaştan ceket olmazdı. Kalın kumaştan da pijama olmazdı. Yıllardır yaptığı hatayı artık daha iyi anlıyordu. Dökümlü durması gereken modeli, zamanında sert kumaşla dikmişti. Deseni güzel ama esnemeyen bir kumaşla da pijama yapmıştı. Düşüncelerinden, yanındaki kişinin sesi ile sıyrıldı.

- Ama hocam ne gerek var? Hemen dikmeye başlasak olmaz mı? Zaten dikiş dikmeyi biraz biliyoruz.

Yanındaki Nergis Hanım getirdiği kumaştan bluz kesmeye başlamıştı bile. On dakika sonra yanlış kestiği için tekrar kumaşlara dönmüştü.

Duygu ise sessizce kumaşları incelemeye devam ediyordu. Bu sefer adım adım kumaşları tanımaya çalışıyordu. İçlerinden ince ve esnek olan bir tanesini seçti. Çünkü bu kumaş kullanacağı modele daha uygundu. Birden kumaşların insanlara ne kadar benzediğini fark etti. İnsanların da kolay esneyeni ya da daha sert yapılısı vardı. Kimisi sert kumaş gibi kuralcıydı. Kimisi de salaş kumaş gibi daha rahattı. O an aklına eşi geldi. Eşi de yanı başındaki Nergis Hanım gibi tez canlıydı. Yanı başındakileri tanımış olsa problemleri çözmek de kolaylaşacaktı. “Dikişte kumaşı, ilişkide insanı iyi tanımak gerekiyor.” diye düşündü. Anlaşılan bu kursta öğreneceği tek şey dikiş dikmek olmayacaktı.

Kurs bitince oyalanmadan evine gitti. Güzel bir akşam yemeği hazırladı. Birbirlerini daha iyi tanımaları gerektiğini anlamıştı. Sessiz geçen akşamın ardından Duygu, makinesinin başına oturdu. Artık doğru kumaşı nasıl seçmesi gerektiğini öğrenmişti. Aynaya baktı ve ilk kez diktiği bir kıyafeti beğendi. Anladı ki dikişte de ilişkide de kural aynıydı.

Önce malzemeyi iyice tanımak sonra işlemek gerekiyordu.

Tam odadan çıkarken eşi yanına geldi. Yemek için teşekkür ederek aralarındaki sorunu çözmek istediğini söyledi. Duygu belki de ilk defa sakince gülümsedi. Çünkü hayatın içinde beraber dikiş tutturmak hiç kolay değildi. İlişkilerini beraber ilmek ilmek işleyecek, birbirlerini daha iyi tanıyacaklardı.