PENCERENİN İKİ YANI

Köy yolunun sonunda eski bir sera vardı. Pencereleri tozlu, çatısı yamalı, yıkılmaya direnen bir yapıdaydı. Bu serada çalışan iki kişi vardı. Biri toprağı eliyle eşeler, diğeri termometreye bakardı.

Birinin adı Zeynep’ti; yirmi sekiz yaşındaydı ve köye şehirden kaçıp yerleşmişti. Sera onun için bir deney laboratuvarıydı. Her hafta yeni bir tohum ekerdi. "Ya tutarsa?" diyerek umutla bekler, çok çaba gösterirdi. Sulama saatini on dakika kaydırır, gübreyi değiştirir ve pencereyi açar kapatırdı. Onun için risk, büyümenin diğer adıydı.

Seradaki diğer kişi altmış yaşındaki Nuri Usta’ydı. Kırk yıldır bu seranın vazgeçilmezi olmuştu. Babadan kalma bir defteri vardı. Hangi ay ne ekilir, kaç derecede havalandırılır hepsi yazılıydı. Onun için düzen, hayatta kalmanın diğer adıydı. "Bozma kızım, kırk yıldır böyle gidiyor, böyle devam etmeli.” derdi.

Mayıs ayında Zeynep çılgınca bir şey yaptı. İthal bir domates tohumu getirdi. “Nuri Usta, bunu denesek mi? İnternette iki kat verim veriyormuş yazıyordu.”  Nuri Usta gözlüğünü sildi, uzun uzun baktı. “Bizim tohum kırk yıldır burada. Yabancı tohumu bu toprak sevmez, gerek yok." dedi. Ancak Zeynep’in durmaya niyeti yoktu. Seranın köşesine on fide dikti. Üç hafta sonra yabancı fideler hastalandı. Yerli domatesler ise sapasağlam duruyordu. Zeynep o gece deftere baktı, utandı ve  yanlışını kabul etti.  Nuri Usta “Canın sağ olsun." dedi. Zeynep ise durumu yumuşatmak istercesine gülümseyerek; “Ama denemeden de bilemezdik değil mi?” dedi.

Temmuz ayı geldiğinde ise beklenmedik bir dolu bastırdı. Zeynep panikle tüm pencereleri açtı. “Hava alsın, buharlaşsın!” diye düşündü. Nuri Usta koşarak gelip “Kapat! Hepsi kırılır!” diye panikle bağırdı. Bir yandan camları kapattı, bir yandan brandayı örttü. Sabah kalktıklarında Zeynep’in tarafında üç saksı devrilmişti. Nuri Usta’nın tarafı sapasağlamdı. Zeynep sessizce kırılan yaprakları topladı. “Ben hep önden gidiyorum galiba…” dedi. Nuri Usta omzuna dokundu ve gülümseyerek; “Ben de hep geride duruyorum. Ama beraber bu serayı ayakta tutuyoruz. Senin yeni fikirlerin olmasa hep aynı kalırdık." dedi. Zeynep şaşırdı, çünkü Nuri Usta’yı ilk kez gülümserken görmüştü.

Eylül ayı geldiğinde hasat bitmiş, tezgâh dönemi başlamıştı. Mahalle pazarı kurulmuş ve Zeynep tezgâha rengârenk sebzeleri dizmişti. Yanlarına da not kağıtları koymuştu: “Bu yeni tür, mutlaka tadına bakın.” yazıyordu. Hem tezgâhı güzeldi, hem de müşterileri az az ikramlıyordu. Nuri Usta köşede klasik domates, biber satışı yaptı. Müşteriler “Nuri Usta’nın malı sağlam olur.” deyip ondan daha çok şey aldı. Ama Zeynep’in ürünleri de dikkat çekiciydi. Bu yüzden satışları başlangıç için gayet iyiydi. Akşam olduğunda pazar toplandı ve kasa sayıldı. Nuri Usta daha çok kazanmıştı. Zeynep üzülmedi; "Sizin müşteriler sadık, benimkiler ise meraklı. İkisi de pazara lazım öyle değil mi?"

Bir akşam sulamadan sonra ikisi de seranın ortasında durdu. Dışarıda, yağmur sertçe camlara vuruyordu. İçeride ise iki farklı koku vardı. Biri toprağın, diğeri yeni açan fesleğenin kokusuydu. Zeynep cama parmağıyla buğu yaptı. "Usta, ben niye sizin gibi olamıyorum?" diye sordu. Nuri Usta güldü; "Benim gibi olma zaten kızım. Bu sera tek tip olsa geldiği gibi giderdi. Sen denemezsen pazara yeni ürünler çıkaramaz, çürür giderdik. Ben denge tutmazsam sen de savrulabilirdin. Birlikte güzel işler çıkarıyoruz" dedi.

O an anladılar ki, biri pencereyi açandı, öbürü pencereyi kapatan… Biri “Olur” diğeri “Dur”  diyen. Bir sera tek çiçekle güzel olmazdı. Kimi gölge sever, kimi ise güneşi severdi. Kimi her gün sulanır, kimi kuraklığa dayanırdı.

Pencerenin iki yanı farklıydı ama aynı çatı altındaydı. Ve o çatı, farklılıklar sayesinde ayakta duruyordu. Farklılar bir araya gelirse herkes birbirinden çok şey öğrenebilir. Farklılıklar bir olursa güzel bir ekip olunur. Bu ekip bazen arkadaşla, bazen de aileyle olabilir. Farklılıklarla olan beraberlik zenginleştirir, bulunduğu yeri güzelleştirir.