PERFORMANS DEĞERLENDİRME

Bahar bütün sıcaklığı ve neşesiyle gelmişti. Mağazaların vitrinleri çiçeklerle dolmaya başlamıştı. Rengârenk sezon yoğunluğu oldukça hissediliyordu. Önlerindeki üç ay, onlar için yılın en kritik dönemiydi. Hedeflerin büyük bir kısmı bu süreçte tamamlanacaktı. Bu yüzden ekip, vitrinlerden kampanyalara kadar her detayı planlıyordu. Ancak herkesin bildiği bir şey vardı. Başarı sadece vitrin görseli ile gelemezdi. Asıl belirleyici olan ekibin performansıydı. Bu nedenle Leman ve Eda, performans değerlendirme sürecini başlattı. Her çalışan tek tek ele alınarak değerlendirilecekti. Güçlü ve gelişmesi gereken yönleri net bir şekilde konuşulacaktı. İlk görüşmeyi satış birincisi Emir ile yapmaya karar verdiler.

Emir enerjik, güler yüzlü ve oldukça konuşkandı. Müşterilerle kolay iletişim kurduğu için ikna becerisi yüksekti. Bu yüzden yüksek satış rakamlarına ulaşabiliyordu. Ancak ufak bir problem vardı. Bazen konuşmaları gereğinden fazla uzuyordu. Leman, önce Emir’in başarısını takdir etti. Ardından daha kısa ve konu odaklı konuşması gerektiğini söyledi. Emir, bu geri bildirimi anlayışla karşıladı. Küçüklüğünden beri böyle olduğunu, konuşmayı çok sevdiğini dile getirdi. Bundan sonra daha dikkatli olacağını belirtti. Ancak görüşmede bile onu durdurmak kolay olmamıştı.

Sırada diğer çalışanları Esra vardı. Esra, Emir’in tam tersiydi. Sakin, az konuşan ve daha yavaş hareket eden bir yapıya sahipti. Ancak son bir yılda ciddi bir gelişim göstermiş ve satışta ikinci sıraya yükselmişti. İşini düzenli yapıyor, süreci dikkatle yürütüyordu. Bu performansa rağmen Esra’nın daha hızlı olması gerektiğini düşündü. Çünkü Leman’a göre konu satışsa herkes çok hızlı olmalıydı. Mağaza temposunun yüksek olduğunu ve daha hızlı olması gerektiğini ifade etti. Esra, uzun süredir hızlanmaya çalıştığını ve bunun kendisi için kolay olmadığını dile getirdi.

Leman ve Eda iki farklı insanın başarısı ile karşı karşıyaydılar. İki çalışan da farklıydı ama ikisi de başarılıydı. Emir konuşmasıyla ve hızıyla yol alıyordu. Esra ise daha sakin ve temkinli adımlarla ilerliyordu. Yöntemleri farklıydı ancak performans sonuçları şimdilik tatmin ediciydi.

Eda, Esra’yı kız kardeşine benzetmişti. O da sessiz, sakin ve yalnız takılmaktan hoşlanan biriydi. Hatta bir gün, mağazada karşılaştığı çok konuşan ve hareketli bir satış elemanı yüzünden oradan çıktığını anlatmıştı. Şimdi kardeşini daha iyi anlıyordu. Herkesin iletişim kurma stili birbirinden farklıydı. Bir an kendine önemli bir soru sordu:

“Değerlendirirken herkes için aynı ölçüyü kullanmak ne kadar doğru?”

Çünkü her insanın yapısı farklıydı; kimi hızlı kimi yavaştı. Kimi konuşarak ilerlerdi, kimi sessizce sonuç alırdı. Ama bu farklılıklar, başarının önünde bir engel değildi.

Eda bu farkındalıkla süreci yeniden ele aldı. Performans değerlendirmesinin daha detaylı ve daha adil olması gerektiğini düşündü. Herkesi aynı kalıba sokmak doğru değildi. İnsanların farklılıklarını ve buna bağlı performanslarını dikkate alan bir sistem kurulmalıydı.

Eda, ilerleyen dönemler için zihninde farklı planlar yapmaya başladı. Satış ve kampanya süreçlerini, müşterilerindeki farklılıkları da gözeterek yürütmeliydiler. Belli ki Leman’la uzun mesailer geçireceklerdi. Bu düşüncelerinden Leman’ın sözleriyle sıyrıldı. Neyse ki o da benzer düşüncelerle geldi.

- Eda, ne kadar ilginç değil mi? Bugün birbirinin zıddı iki kişi, bize neleri fark ettirdi. Şimdiye kadarki çalışmalarımızı tek tip insan varmış gibi yürüttük. Hem çalışanlarımız, hem müşterilerimiz için yeni planlar yapmalıyız.

- Çok haklısın, insanları makineymiş gibi düşünmekten bir farkı yok. Oysa insanlar detay özelliklerinde ve yaptıkları seçimlerde birbirinden çok çok farklılar.

Artık şirkette yepyeni bir döneme imza atılacaktı. Yeni kriterler belirlenmesine karar verildi. Bu Leman’ın da Eda’nın da içini rahatlatmıştı. Gerçek değerlendirme kriterlerine göre daha adil ve daha verimli bir çalışma düzeni kurulacaktı. Alışılmışın dışında yapılacak bu uygulama onları oldukça umutlandırmıştı. Belki diğer şirketlere de bu konuda örnek teşkil edeceklerdi.

Gerçek bir değerlendirme, insanı olduğu gibi görebildiğin noktada başlardı.