SADECE TATİLE GİTMEK İSTEMİŞTİM

Merve ile Mehmet’i çok sevdikleri ortak bir arkadaşları tanıştırmıştı. Bu ilk adım, zamanla mutlu bir evliliğe dönüştü. Öyle ki ilk aylar bir rüyanın içindeymişçesine geçti. Neşeli kahvaltılar ve uzun sohbetlerle akşam yemekleri doldu.

Her akşam bir film izlenirdi ve tüm program Mehmet’e aitti.  Pazartesi komedi, salı aksiyon, çarşamba psikolojik gerilim filmleri izlenirdi. Her günün önceden belirlenmiş bir teması vardı. Mehmet’in sadece bu aktiviteye özel ajandası bile mevcuttu. Merve akşam için önceden belirlemese de leziz şeyler hazırlıyordu.  Ama zaman geçtikçe sorunlar da çıkmaya başlamıştı. Deyim yerindeyse “cicim ayları” bitmişti.  Merve artık bazı şeyleri düşünmeye ve rahatsız olmaya başladı. Mehmet ile bazı konularda anlaşamamaya başladılar.

Merve bir gece Mehmet’e yeni bir fikirle geldi;

-Hayatım haydi, yola çıkıp iki günlük tatile gidelim.

-Ne tatili Merve, gecenin bu saatinde? Hiçbir şey planlamadık, rezervasyon yaptırmadık. Hiç olur mu bu dediğin?

-Hep aynı şeyi yapıyorsun Mehmet. Her şey planlı olmak zorunda değil. İşin tadı, heyecanı burada zaten; plansız hemen yola koyulabilmekte... Sana bir şeyleri hep iki gün önceden mi söylemeliyim? Anladım sen beni sevmiyorsun, benden keyif almıyorsun.”

Merve artık Mehmet’in bu tutumunu sevgisizlik olarak algılıyordu. Sürekli planlı olma zorunluluğu ona rahatsız ediyordu. Aslında Mehmet her zaman böyleydi. Her şeyi planlı olmalı ve her zaman tedbir almalıydı. Tatile gidilecekse mutlaka önceden planlanmalıydı. Rezervasyon yapılmalı, gidilecek yer en ince detayına kadar düşünülmeliydi. Ani fikirler değil, önceden tasarlanan işler Mehmet’e göreydi.

Merve ise eşi Mehmet’in tam zıddıydı. Anlık planlar tam ona göreydi. Aniden ortaya çıkan programlardan keyif alırdı.  Planlı işlere geç kalır, vaktinde olması gereken yerde olamazdı. Hayatından ufak çaplı krizler de eksik olmazdı. Mehmet’in hayatında ise krizlere yer yoktu çünkü hep tedbirliydi. Merve ise tam bir kriz insanıydı. Ama çoğu krizde muhakkak bir çözüm bulurdu.

Yaratılış gereği insanlar birbirinden farklıdır. Herkesin kendine has özelliği, mizacı vardır. Bu çoğu zaman fark edilmez. Kişinin isteğiyle karşı taraf zıt kaldığında ise sorun ortaya çıkar. Sorun gibi görünenler aslında sorun değil, farklılıklardır. Bu farklılıklar, parmak izi gibi kişiye özeldir. Bu özelliklerle karşılaşmak aslında insanın hayatında yeni bir pencere açabilir.  

İnsan yolda kalmamalı; ilerlemeli ve her duruma uyumlanabilmelidir. İşte bunun anahtarı kişinin tam da yanı başındadır.  Çoğu zaman gözünün önünde yer alır; tıpkı Merve ve Mehmet gibi. Aslında her ikisi de birbirine bir şeyler katabilir. Zamanla kendilerine karşı taraftan yeni bir özellik ekleyebilir.

Peki, bu “yeni” ne olmalı ve nasıl olmalıdır? Merve, Mehmet’ten planlı olmayı öğrenebilir.  Mehmet ise Merve’den biraz esnek olmayı geliştirebilir. Beraber adım atmak çiftlere çok yol aldırır. Adım adım karşı taraftan yepyeni özellikler ekleyebilmek kişiyi geliştirir. Kendi özellikleriyle yoğurduğu çok daha güzel bir “ben” ortaya çıkabilir.

İşte o zaman güzel “Ben”ler  iyi “Biz”lere dönüşebilir.