VEFALI YÂRİM

Bazı hafızalar saman alevi gibidir. Parlar, ısıtır, sonra kül olur. Bazı hafızalar ise kök salan ağaç gibidir. Mevsim geçer, yaprak döker ama gövdesi yerindedir. Kimi insan; yüzleri, isimleri, rüzgârda savrulan kâğıt gibi unutur. Kimi ise bir cümleyi, bir iyiliği yıllarca sandıkta saklar. Aradan yıllar geçse de tozunu üfleyip çıkarır.

Mert ve Zeynep evleneli birkaç yıl olmuştu. Mert saman alevi olan taraftaydı. Evlilik yıl dönümleri dâhil tüm özel günleri unuturdu. Hatta önceki akşam ne yediğini bile hatırlamazdı. O özel günleri unuttuğunu anlayınca da apar topar gönül alırdı. Zeynep ilk zamanlar bu duruma kırılır, istemsizce yüzü asılırdı. Zamanla öğrendi ki; Mert’ten planlı sürpriz beklenmemeliydi. O, hayatın akışında sevgisini hissettirebilirdi.

Zeynep ise kök salan ağaç tarafındaydı. Anneannesinden kalma bir cümlesi vardı: “Kızım, her önüne gelenle arkadaşlık etme. Hırlı mıdır hırsız mıdır bilemezsin.” Bu yüzden insanları hayatına zor alırdı. Önce iyice test edip süzer, sonra içeriye alırdı. Bu yüzden Zeynep’in arkadaş sayısı azdı. Ama hayatına giren de bir daha çıkmazdı. Çocukluk arkadaşı, okul arkadaşı, iş arkadaşı sayılıydı. Aralarında farklı şehirler, kilometreler, yıllar olanlar vardı. Yine de bayramlarda arar, doğum günlerini ajandasına not ederdi. Çünkü Zeynep unutmayı değil, hatırlamayı seçmişti. Mert’in, Zeynep’te en çok sevdiği özellik buydu.

Bir akşam yemekteyken; “Ben dün akşam ne yediğimi unutuyorum. Sen nasıl oluyor da on yıl önceki çorbayı hatırlıyorsun?” diye sordu. Zeynep gülümsedi: “Özel bir çaba harcamıyorum Mert... Sen de bunu alışkanlık haline getirebilirsin. Kendine notlar alabilir, hatırlatıcılar yapabilirsin. Böylelikle evlilik yıldönümlerimizi de belki hatırlarsın.”

Zeynep’in en çok kullandığı cümleler belliydi; “Hiç unutmuyorum bir gün… Nasıl yani unuttun mu yoksa? Hatırlar mısın bir keresinde…” Zihni adeta bir zaman makinesi gibiydi. Ve yine geçmişten bir anısı gelmişti aklına:

“Hatırlıyor musun bir keresinde ateşler içinde yatıyordum. Sen o tavuk sulu çorbayı getirene kadar kendime gelememiştim. O çorba boğazımdan geçtiğinde nasıl gözlerim açılmıştı?”

Mert ne diyeceğini bilemeden eşine sadece sarıldı. Çünkü Mert, o günü bile unutmuştu. Onun zihninde böyle şeyler için yer ayrılmamış gibiydi. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra fısıldadı: "Ben de hatırlıyorum Zeynep, hiç unutmuyorum... İşten kovulduğum gün eve gelmeye yüzüm yoktu. Kapıyı açtın ve hiçbir şey sormadın. Sadece 'Aç mısın?' dedin ve anladım ki, vefa büyük laflar değilmiş. Bir tabak sıcak yemek yeterliymiş."

O gece Mert telefonuna ilk notu düştü: "Evlilik Yıl dönümü - 14 Ekim" Çünkü artık her şey çok daha netti. Unutmak kolaydı, hatırlamak için emek vermesi gerekiyordu. Emek verilen her şey, kök salıyordu. Tıpkı vefalı yâri Zeynep gibi…

Vefa, iki insan arasına gerilmiş görünmez bir halattır.

Bir ucunu bırakırsan düşersin. Sıkı tutarsan, yıllar geçse de aynı yerden tutunursun. İyi günde birlikte gülmek kolaydır. Fakat vefa, zor günde “Ben buradayım…” diyebilmektir. Yapılan bir iyiliği yıllar sonra “Hiç unutmam…” diye anlatabilmektir.

Vefa, her ilişkiye derinlik katar, güçlendirir. Çoğu güzel ilişkinin ardında vefa bağı örülüdür. Çünkü insana neyi neden yaptığını düşündürür.