YAKIN GÖRÜŞ

Gülay, dolapta yıllanmış ceketine bakarken düşüncelere daldı. O ceketi alalı tam sekiz yıl olmuştu. Çok kıyafet almaz ama aldığını kaliteli alır ve iyi kullanırdı. Gülay’ın on senelik kıyafetleri bile hala giyilebilir durumdaydı.

Gülay’ın hayatında dikkat ettiği çok detaylar vardı. Her zaman dakik olmayı çok severdi. Geç kalmaktan ve geç kalanlardan hoşlanmazdı. Bir arkadaşını davet etse ve söylediği saatte gelmezse hemen arardı. Gittiği resim kursunda da dakik olmaya çalışıyordu. “Kahve molası verelim mi?” teklifi zaman kaybı gibi gelirdi. “Saatinde gidelim, zamanımızı verimli kullanalım.” diye düşünürdü. Dakik olmak, onun için keyifli ve doğru olandı.

Geçen hafta başvuru yaptığı işyerinden olumlu dönüş almıştı. Ertesi gün erken saatte görüşme için ofise çağrıldı. İş başvurusunda görüşme ihtimaline karşı hazırlıklıydı. Kıyafetleri önceden ütülenmiş, hazır şekilde duruyordu. Tedbirli olmak hayatının vazgeçilmez parçasıydı. Bazen çok detaylı düşünmek, durumu karmaşık bir hale sokabiliyordu. Bunu fark etse de diğer türlüsünü yapmak onun için kaostu.

Ertesi gün sabah erkenden kalktı. Akşamdan özenle hazırladığı kıyafeti almak için dolabın kapağını açtı. Bir anda telaşlandı; sağa sola baktı kıyafeti yoktu. “Akşam hazırladım, burada olması gerekiyor.” Sesi yükselirken hareketleri hızlanmaya ve vücuduna sıcaklık basmaya başladı. “Nasıl olur buraya asmıştım. Yok, yok hayır almış olamaz. Daha onu bir hafta önce uyardım, bunu yapmış olamaz.“

Gülay dolabın önünde öylece kalakaldı. Kumdan bir kalenin dağılması gibi olduğu yere oturdu. Gülay'ın kız kardeşi Seniha, ablasının kıyafetlerini giymeyi ve süslenmeyi çok severdi. Gülay ise bu durumdan çok rahatsız olurdu. Çünkü kıyafetlerine gösterdiği özeni kardeşinde bulamazdı. Gülay’ın kendini toparlayıp tekrar bir kıyafet ayarlaması gerekiyordu. Bütün tadı tuzu kaçmıştı ama görüşme saati de yaklaşıyordu. Bir yandan gömleğini ütülüyor bir yandan söylenmeye devam ediyordu. Görüşme yerine erken gitmeyi planlamıştı ama artık geç kalabilirdi. Görüşmeye ucu ucuna yetişse de keyfi kaçmıştı. Neyse ki görüşmesi güzel geçmişti.

Eve döndü ve hemen üstünü değiştirdi. Biraz hava almak için dışarıya çıkacaktı. Tam kapıya doğru ilerliyordu ki Seniha karşısındaydı. Gülay öylece kaldı, Seniha hiçbir şey yokmuş gibi davranıyordu. Baştan aşağıya doğru Seniha’ya baktı. Ayakkabısına varana kadar üzerindeki her şey Gülay’ındı. Kardeşiyle kıyafet sorununu bir türlü çözemiyordu:

- Sana kaç defa kıyafetlerimi alma dedim? Bugün senin yüzünden iş görüşmesine zor yetiştim! Kıyafetlerimi izin almadan kullanamazsın? Ben bu kıyafetleri her zaman kullanmıyorum ve sadece özel zamanlarda tercih ediyorum. Sen bunları almışsın okula giderken diyorsun. Hem izin almıyorsun, hem günlük giyiyorsun. Bir de üstüne dikkatli kullanmıyorsun.

- Abla sanki biraz abartmıyor musun? Tüm kardeşler birbirlerinin kıyafetini giyer.

- Seniha seni son kez uyarıyorum; asla kıyafetlerimi izinsiz alma!

Seniha, Gülay’ın tam zıddı bir yapıdaydı. Gülay daha sakindi, Seniha daha neşeliydi. Gülay daha tedbirliyken, Seniha hayatı akışında yaşardı. Evde bir tartışma olduğunda Gülay onun etkisinden hemen çıkamazdı. Seniha ise az sonra arkadaşıyla telefonda şen kahkahalarla konuşabilirdi. Gülay bu kadar farklı olmalarına anlam veremiyordu. Bu farklılıktan yakınsa da uzun süre göremediğinde onu arardı. Seniha olmadığında ev sessizleşir, o geldiğinde de neşelenirdi.

Hayat insanı esneyemediği yerden kırıyordu.

Hangi konuda katı davranıyorsa, hayat insanı oradan sınıyordu. İnsanın hayatı kocaman bir tablo gibiydi. Güzel bir eser çıkarabilmek için fırçayı bastırmadan, boyayı ezmeden yumuşak ve akıcı hareketlerle uygulamak gerekliydi. Farklı renkler kullanmak eseri ve hayatı zenginleştirirken, çerçevesi ise ona bütünlük katıyordu.

Gülay o kıyamayıp giymediği ceketine baktı. Kenarında tiftiklenmiş, kopacak gibi duran iplikleri gördü. Her ne kadar dikkat etse de ceketin bir ömrü vardı. İnsanın da, ilişkilerinin de bir ömrü olduğunu hatırladı. İlişkide olduğu insanlar, farklı olsa da aslında değerliydiler. Kıyafetler için gösterdiği özeni düşündü. “Aynı özeni hayatımızdaki insanlar için de göstermeliyiz.” diye geçirdi içinden.

Aslında hayat ikisini de dengeye getirmek için zorluyordu. Seniha’nın daha düzenli olmaya ihtiyacı vardı. Sınırları olmadığı için ilişkilerinde genelde üzülen taraf oluyordu. Gülay ise tam düzen insanıydı ve hayatına insanları çok zor alıyordu. Hayatın yanı başına koyduğu insanlara çok dikkat etmek gerekir. En çok duyarsız kalınan insanlar en yakında olanlardır. Oysa en yakınlar, görmek isteyene çok şey öğretebilir ve gerçek bir ayna tutabilir.