GEÇMİŞ Mİ GELECEK Mİ?

Fatma, yaz tatillerini köyde geçirmeyi çok severdi. Karne gününün gelip, tatilin başlamasını iple çekerdi. Köydeki her an, şehir hayatından çok daha anlamlı gelirdi. Akrabalarını ziyaret ederdi ama en çok anneannesinde kalmayı severdi. Anneannesinden öğrendikleri, dedesiyle eğlendiği vakitler onun için paha biçilemezdi. Köylülerle, akrabalarıyla ilgili ne acayip hikâyeler dinlerdi… Hayvanla, toprakla, bitkiyle ilgili ne eşsiz bilgiler alırdı onlardan… Hele ninesiyle dedesinin atışmalarını izlerken çok mutlu olurdu.

Yine bir gün işlerini bitirmiş, kahve içmek için oturmuşlardı. “Hey gidi günler hey!” diye başladı söze Asiye nine:

-Ben gençliğimde böyle miydim? Keklik gibi sekerdim, ev, tarla ve hayvanlar hep elimden geçerdi. Bir kere de of dediğimi hatırlamam. Şimdi dizlerimin ağrısından merdivenleri zor çıkıyorum.

O sırada Veysel dede, gözlüğünü takmış gazetesini okuyordu. Asiye nine sesini yükseltip:

-Bey! Beni dinlemiyor musun sen?

-Canım hatunum dinliyorum tabi ki. Ama sen niye geçmişi düşünüp üzülüyorsun ki? Bak kimseye muhtaç olmadan yuvarlanıp gidiyoruz. Yakında yeni torun da geliyor nasipse. Onun mutluluğunu yaşasak olmaz mı?

Bu tatlı çiftin genelde atışmaları olurdu. Ancak bu sefer Fatma’nın dikkatini bir şey çekmişti. Ninesi hep geçmişten bahsederken, dedesi geleceği konuşmaktan hoşlanıyordu. Tam altmış yıldır aynı yastığa baş koymuşlardı. Asiye ile Veysel’in aşkları dillere destan olmuştu. Herkes onları birbirine çok yakıştırırdı. O zamanlar köye atla gidilirdi.

Evin önünden Veysel’in geçeceği saati bilen Asiye, heyecanla beklerdi. Veysel, Asiye’yi görünce atını daha da hızlandırırdı. “Benim için kaç tane at çatlattı bilmezsiniz siz.” derdi. Asiye nine tebessümle ve o günlere olan özlemiyle anlattıkça anlatırdı. “Hele utana sıkıla bakışmalar yok muydu? Öyle şimdilerdeki gibi görüşmeler nerdee! Aracılarla mektuplaşmanın tadı şimdilerde pek bilinmez. Salı gününü iple çekerlerdik. “Acaba bana ne yazmış?” heyecanıyla. Ne güzel ve ne saftı her anı…”

Şimdi seksenlerini geçerken o günleri özlemle anıyordu Asiye nine. Evliliği, doğumu, hastalıkları, ona yaşatılanlar, onun hayalleri… Her olay ayrıntılarıyla tek tek hatırındaydı. Veysel dedenin ise geçmişle hiç işi olmazdı. Hatırlamazdı da çoğu şeyi, dünkü yediği yemek de dahil… Arkadaşlarından da sitem işitirdi bu sebeple, vefasız görülürdü bazen. Bir sessizlik olmuştu. Fatma tam başka bir konu açmaya çalışacaktı ki ninesi:

-Hatırlamazsın tabi sen. Rahmetli annenle tartışmıştık da sen beni savunmamıştın. Ağlamıştım da o zaman bile oralı olmamıştın.

-Yahu hatun nasıl oluyor da unutmuyorsun hiçbir şeyi? Yıllardır söyleyip durursun, gençlik işte yaptık bir hata. Hem güzel günlerimiz onlardan çoktur. Onları hatırlayıp konuşsak olmaz mı? Hatta geçmişi hiç mi konuşmasak, ne dersin?

-Olur mu hiç öyle şey! Geçmiş olmazsa hayatın ne anlamı kalır? Ne yıllar geçti, ne zorluklar çektim ben. Nasıl unuturum o kadar şeyi?

Fatma kendini düşündü, sonra ailesini. Onlarda da geçmişe takılan babası idi. Eski iş yerinde yapılanları tekrar tekrar anlatan. Annesi ise daha çok geleceği düşünme taraftarıydı. Fatma’nın kendisi de babası gibiydi. Ona yapılan ne iyiliği ne de kötülüğü unutmazdı.

Bazıları geçmişin gölgesinden çıkamazken, bazıları da  geleceği hayal ederek yaşar.

Kiminin cümleleri ‘Olmuştu‘larla kiminin ki ise ‘Olacak‘larla tamamlanır. Hep gelecekte yaşamak, bugünü kaçırmaya sebep olabilir. Veya yapılan iyilikleri unutturabilir, vefadan edebilir. Herkesin sahip olduğu farklılıkların avantaj ve dezavantajını bilmek, insana çok şey katar. İnsanın amacı dününe göre daha mutlu olmaksa; geçmişte yaşadıklarını hatırlayıp ders çıkarmalıdır. Sahip olduğu deneyimlerle ve güzel anılarla geleceğe doğru bakabilmelidir. Böylece kaliteli bir yaşam süren insana geçmişi huzur verir ve geleceği umut getirir.