BUGÜN GÜNLERDEN PEMBE

üm varlıkların kendine has bir rengi vardır. Gökyüzü mavi, bulutlar beyaz, portakal turuncu, erik ise yeşildir. Mevsimlerin de kendine has renkleri vardır. Sonbahar geldiğinde bazı ağaçların yaprakları sararır, bazıları yeşilliğini korur. Bahar gelince doğa yeniden canlanır, ağaçlar tomurcuklanır ve çiçekler doğayı rengârenk yapar. Bu renklilik ve canlılık insanları da neşelendirir ve canlandırır. Tıpkı Nergis ve ofisteki arkadaşları gibi…

Öğle tatilinde, ofisin karşısındaki parkta hava almaya karar verdiler. Ağaçlardaki çiçekleri gördükçe yüzlerindeki gülümseme de artıyordu. Kuş cıvıltıları adeta kendi aralarındaki muhabbete karışıyordu. Rengârenk güllerden yayılan kokular baharı derinden hissettiriyordu.

“Ofisten bakınca tüm ağaçlar sanki aynıymış gibi görünüyor değil mi?” dedi Nergis. Arkadaşlarından biri; “Evet uzaktan bakınca öyle ama yaklaştıkça her biri ne kadar da farklı.” dedi. Ağaçtaki çiçekler de pembenin farklı farklı tonlarıydı. Kiminin rengi açık, kiminin koyuydu. Kiminin yaprakları küçük, kiminin yaprakları ise büyüktü.

İçlerinden biri; “Yarın hepimiz pembe giyinelim mi, ne dersiniz?” dedi. Kabul edenler ve karşı çıkanların sesleri birbirine karıştı. Her kafadan başka bir ses çıktı;

–  Süper fikir, ne güzel olur!

–  Ne gerek var şimdi herkesin aynı giyinmesine?

– Olmaz, yarın beyaz gömlek ve siyah pantolon giymeye karar vermiştim. Hafta sonundan yıkadım, ütüledim.

–  Benim hiç pembe giysim yok ki…

–  Pembe bir şeyiniz yok mu gerçekten?

–  İlla kıyafet olmak zorunda değil. Aksesuar da olur; toka, fular ya da şal mesela.

Fikirler havada uçuştu, sonunda ofisin yolunu tuttular. Nergis “Annem canlı renkleri çok sevdiğinden küçükken bizi rengârenk giydirirdi. Çocukluk fotoğraflarımızda hepimiz fotoğraftan fırlayacak gibi görünüyoruz.” dedi. Arkadaşları Ayşe’ye inanmakta biraz zorlandılar. Çünkü işe başladığından beri renkli giydiğini görmemişlerdi. “Şaşırdınız değil mi?” diyerek gülümsedi. Ofise varana kadar her biri hangi renklerden hoşlandığından bahsetti. Kimisi ana kimisi ise ara renklerden hoşlanıyordu.

Sevdikleri renkler gibi her birinin kişilik özellikleri de farklı farklıydı. Biri güler yüzlüyken birisi daha ciddiydi… Biri kurallara oldukça hassasken diğeri ertelemesi ile bilinirdi.  Sanki ofiste birinin eksikliği diğerinin fazlalığı gibiydi.

Doğada da böyle değil midir? Bazı çiçekler çok canlı renklere sahipken bazıları daha mattır. Ağaçların açık yeşili de vardır koyu yeşili de. Gökyüzü mavidir ama bazen tonları açıktan koyuya değişir. Hava yağmurlu olduğunda bulutlarla birlikte griye döner. Güneş çıktığında ise masmavi olur, berraklaşır. Farklılıklar olmasaydı; tüm ağaçlar yeşilin tek bir tonunda olabilirdi. Açık ya da koyusu olmadan sadece pembe çiçek açabilirlerdi… O zaman her şey tek düze olmaz mıydı?

Hayatta hiçbir şey tek düze değildir. Her bir detay farklı bir şeye işaret eder.

Kendi türleri içerisinde detaya indikçe farklılıklar göze çarpar. Farklılıklar sadece görüntüde değil fayda bakımından da çeşitlidir.. Her canlı kendi ihtiyacını giderirken başka konularda fayda sağlar. Arılar bal yaparken polenlerle çiçeklerin çoğalmasını sağlar. Kuşlar doğada besinlerini ararken toprağı gübreler. Koyunlar, inekler süt verir ama benzese de birbirinden farklı içeriktedir. Rengi, kokusu, içindeki mineral ve vitamin değerleriyle birbirinden ayrışır. Hayatın içinde de her birine farklı alanlarda ihtiyaç duyulur.

Bu farklılıkları deşifre ettikçe insanın algısı da açılır. Daha detayda düşünmeye başlar ve kiminle neden iletişim kurması gerektiğini bilir. Bu bilinç, onun iletişim kalitesini artırır. Dolayısıyla hayat kalitesine de yansır. Bu da hayatının her alanında gelişimine katkı sağlar. Öğrenmeye açık olur; öğrendikçe gelişir, geliştikçe yine öğrenir ve bu hiç bitmez.

Öğrenmek isteyene hayatın her günü başka bir renk olur.

Peki, sizin için bugün günlerden hangi renk?