Güneşin insanın içini ısıttığı güzel bir güne uyandı. İş yerinde yapacaklarını kafasında planladı. Esra’nın aklı, bitirilmesi gereken yeni projedeydi. Ofise vardığında, tam işe odaklanacakken gözü Can’ın odasına kaydı.
Can, masasına oturduğunda önce kalemlerini hizaladı. Dosyaları her zamanki gibi renklerine göre ayırdı. Evrakların köşesi az kıvrılsa rahatsız olurdu. Her işi belli bir sırayla yapardı. Acele etmez ve pek de yanlış yapmazdı. Esra ona baktığında, kendisine ne kadar benzediğini düşündü. Tam da o esnada Efe kapıdan telaşla girdi. Bazen nefes nefese, bazen de elinde kahvesiyle gelirdi. Bazen de trafiğin yoğunluğuna söylenirdi. Yani Efe pek dakik bir çalışan değildi. Bilgisayarın başına geçtiğinde de sanki zamanla yarışan biri olurdu. Hızlı düşünür, pratik çözümler bulurdu. Herkesin yarım saatte yaptığı işi on dakikaya toparlardı.
O gün çok önemli bir rapor yazılması gerekiyordu. Esra içinden “Bugün bu iş nasıl bitecek?” diye geçirdi. Yetişmesi gereken zamana az kalmıştı. Hata kabul etmeyen ve hızlı hazırlanması gereken bir işti.
Esra o an içinden şöyle geçirdi: “Biri düzeniyle güven veriyor, diğeri hızıyla işi kurtarıyor. Niçin sadece birini seçmek yerine birlikte projede çalışmalarını istemiyorum? Bakalım birlikte çalışınca neler yapacaklar? Benim için de yeni bir deneyim olacak.”
Pratik mi, Risk mi?
Can, hemen klasörleri açtı, belgeleri sıraladı. Eksikleri hemen tek tek not etti. Her şeyin doğru yerde olmasını istiyordu. Tüm detayları ajandasına not aldı. Efe ise dosyanın genelini hızlıca taradı. “Bunu böyle yaparsak yetişmez. Önce en önemli bölümleri tamamlayalım. Sonra eksikleri tek tek düzeltiriz.” dedi. Can, hemen bu düzensizliğe kaşlarını çattı. “Hayır, önce her şeyi sıraya koymalıyız. Dağınık başlarsak hata yapma ihtimalimiz yüksek olur.” Aralarında bu anlaşmazlıkla bir sessizlik başladı. Biri düzenin yavaş ama sağlam yolunu savunuyordu. Diğeri hızın pratik ancak riskli tarafını seçiyordu. Esra uzaktan onlara baktı ve şimdi daha iyi anlamıştı.
Farklılıklar aslında birbirini tamamlamak için vardır. Kimse kimseyle aynı olmak zorunda değildir. Biri olumsuzlukları görür, biri çözüm üretir. Biri işi sağlamlaştırır ve korur. Biri işi hareket ettirir ve ileri taşır.
Esra ekibinin yanına gidip “Sen dosyanın iskeletini kur ve doğru sıraya koy. Sen de en acil bölümleri hazırla, pratik çözümlerle işi hızlandır. Biriniz fren, diğeriniz de gazsınız. Bu arabada ikinize de ihtiyaç var.” dedi. İkisi birbirine baktı ve gülümsediler. İlk kez birbirlerine olan katkılarını görmeye başladılar.
Düzenli Can, dosyanın hatasız ilerlemesini sağladı. Pratik Efe ise, işin son teslim saatine yetişmesini sağladı. Evet, dosyayı zamanında hazırlamayı başarmışlardı. Üstelik sadece yetişmedi, düzgün, temiz ve eksiksiz oldu.
Kimi dakikliğiyle güven verir. Kimi ise pratikliğiyle krizi çözer. Asıl başarı, farklı karakterlerin birbirini tamamlamasıyla ortaya çıkar.
İyi ekip, herkesin aynı olduğu yer değildir.
İyi ekip, herkesin güçlü yanını doğru yerde kullanabildiği yerdir.
Farklı özellikler birleşince ortaya başarılı işler ve keyifli anlar çıkar.
25 Responses
İyi ekip için farklılıkların olduğu, eksiklerin tamamlandığı bir bütün olmak gerekmez mi
Bir araya gelebilmek hakkaten zor iş hayatında. Ama yapabildiğinizde de işler hem daha güzel hem de daha pratik oluyor. Liderin birleştiriciliği nasıl da kıymetli!
Hayat içerisinde zıt olan her şeyin birbiriyle uyumlanması ne kadar iyiymiş 🥰
Sadece gaz ya da sadece fren olsa olur mu?
Gaz olmasa araba gitmez. Firen olmasa duramaz, bir yere çarpar.
Her iş yerinde bir düzenli can bir pratik Efe şart 🙂
Bir iş yerini, okulda bir sınıfı, aileyi, toplumu hepsini yönetmek, farklılıkları yönetebilmekten geçiyor o halde..
İnsan farklılıkları yöneten oldukça daha da detaya ulaşma hakkına sahip oluyor.
Fren ve gaz insanın kendinde de olsa 😂 bazı insanlara bakınca sadece gazı var gibi ilerler, kimisi de hata yapmamak için ilerlemez. Her şeu bir arada olunca güzel
Ekip ruhu dedikleri bu olsa gerek. Farklılıklar, doğru konumlama ile birleşince ortaya iyi bir ekip çıkıyor.
Farklı olanı doğru yöntemle bir arada tutabilmek. Ve ortaya bir ekip işi çıkarmak. Zıtlıklarla bütün olmak gibi biri hızlı diğeri detaycı ama kriz anında bile uyumla harika işler çıkıyor👏
Ekip arkadaşı olmak ekip ruhunu taşımak birlikte aynı işi sırtlanmak farklılıklarımızın kucaklamasıyla nasılda güzel 🙂
İyi ekibin farklılıkların uyumundan oluşması aynı muhteşem bir çiçek bahçesinin farklı renkler içermesi gibi değil mi?
Doğuştan getirdiğimiz avantajlı taraflarımız aslında çocukken bile anlaşılıyor.
Zit karakterler birleştiğinde ortaya çıkan harika sonuçlar. Birinin içinden çıkamadığı yerde diğerinin çözüm bulma becerisi😊
Lider özellikleri kazanmak bu farklılıkları ileriye doğru tamamlayıcı davranışlara dönüştürerek yön vermekle mümkün…
Birlikten kuvvet doğar 🤗
Aslında biri diğerinden daha üstün değil….
Kesinlikle… İkisi de gerekli…
“İyi ekip, herkesin aynı olduğu yer değildir.
İyi ekip, herkesin güçlü yanını doğru yerde kullanabildiği yerdir.”
çok güzel ifade edilmiş.
Herkes aynı düşünseydi, aynı güçlü yönlere sahip olsaydı eksikle fark edilmez ve gelişmemiz de sınırlı kalırdı
Kimden neyi ne kadar beklemeliyiz?
Farklılıklara yanlış diye bakmayı bırakıp fırsat olarak görünce işler nasıl değişiyor…
Bir işin güzelce sonuçlanması için bu iki karaktere de o kadar ihtiyaç var ki… Biri olmasa olmuyor yani… İki özelliği de içinde barındırmak ne güzel olurdu…
Can olmasa hata olurdu, Efe olmasa iş yetişmezdi. ☺️ Aslında başarı ikisinin ortak emeğiyle ortaya çıkıyor.
Her iki modele de hayatın her alanında ihtiyaç var. Anlayıp uyumlu hale getirebilene ne mutlu.