İlkbaharın etkisiyle yol kenarları adeta görsel bir şölene dönüşmüştü. Ağaçlar çiçek açmış, güneş her yeri aydınlatmıştı. Çocukluktan arkadaş olan Murat ve Metehan bu havaları özlemle beklerdi. Ayrıca motosiklet tutkunu olmaları da dostluklarını güçlendirmişti. Murat hızı sevse de kurallar konusunda disiplini yüksekti. Küçüklüğünden beri her konuda tedbirli davranan biriydi. Metehan’ın ise kurallarla pek arası yoktu. Doğaçlama yaşamayı seçer, çoğu zaman tedbir almayı gereksiz görürdü. Yeni sürüş alanları keşfetmeyi severdi. Aynı yerlerde sürüş yapmak sıkıcı gelirdi.
Metehan yeni sürüş alanı için Murat’ı ikna etmeye çalıştı. Burası uzun bir sahil yoluydu ancak virajları oldukça fazlaydı. Murat bölgeyi iyi bilmediğinden başta gitmek istemedi. Ona göre yeni olan her şey büyük risk demekti. Yol virajlıydı ve kaza yapma ihtimali oldukça yüksekti. Bu yüzden bildiği yerlerde kullanmak, kendini güvende hissettirirdi. Sadece motor konusunda böyle düşünmüyordu. Hayatın getirebileceği diğer sürprizlere de temkinliydi. Bu konuda eşiyle de çatışmalar yaşardı. Çoğu zaman, zorluk çekmemek adına küçük keyiflerden kolayca vazgeçebilirdi.
Metehan’ın uzun ısrarları sonucunda Murat sonunda karar verdi. İlk kez motosikletle şehir dışına çıkacaktı. Tedbir alması için mesafenin uzun ya da kısa olması önemsizdi. Kaskını, dizliklerini ve kolluklarını taktı. Önlem, onun için olmazsa olmazdı. Bunu gören Metehan; “Bu ne hâl? Gideceğimiz yer şurası, seni gören de uzaya çıkacaksın zanneder.” dedi. Murat ise; “Sen de mutlaka giymelisin, ne olur ne olmaz.” diye uyardı.
Metehan şort, tişört ve terlikle gelmişti. Binmeden önce art arda gelen mesajlara baktı. Kendisine ulaşamayan Aysun onlarca mesaj atmıştı. İki aydır ödenmeyen faturalar nedeniyle elektrikler kesilmişti. Aysun’un onca mesajına karşılık; “Gelince bakarız, senin ödemeleri kontrol ettiğini sandım.” diye cevapladı. Metehan’ın kendi sorumluluğundaki konularda bile beklentiye girmesi eşini yormuştu.
Murat ne olduğunu sorduğunda “Yok bir şey, dönünce hallederim” diyerek geçiştirdi. Yıllardır motosiklet kullanan ve zorlu yarışlara katılan Metehan, kendine oldukça güveniyordu. Onca yarışta başına bir şey gelmemesi onu ayrıca rahatlatıyordu. Hiçbir tedbir almadan yola çıktı.
Hayat Korkulacak Kadar Tehlikeli Değildir.
Hızla ilerlerken çalıların arasından aniden bir köpek çıktı. Köpeğe çarpmamak için sert bir fren yaptı. Kontrolünü kaybeden Metehan, birkaç takla attı. Yüzünde kesikler, vücudunun birkaç yerinde ise ciddi kırıklar vardı. Tedbirsizliği, aylarca büyük acılar yaşamasına sebep oldu. Bu tedbirsizliği kendine ve dış dünyaya çok güvenmesinden kaynaklanıyordu.
Bazı insanlar “Ne olacak ki?” diyerek tedbiri elden bırakır. Sonrasında hatalarının yüksek maliyetine katlanmak zorunda kalır. Bazıları ise her an olumsuz bir şey olacağını zanneder. Adım atmaktan, ilerlemekten dolayısıyla risk almaktan korkar. Oysa hayat tedbir almakla yenilikleri deneyimlemek arasında bir terazidir.
Riskleri tamamen yok saymak bir yanılgıdır. Aynı şekilde riskleri olduğundan büyük görmek de… Mesele, riske rağmen doğru yerde doğru adım atabilmekten geçer.
Hayat korkulacak kadar tehlikeli değildir. Tedbiri bırakacak kadar da güvenilir değildir. İnsan hem tedbirini almalı hem de yoluna devam edebilmelidir.
17 Responses
İnsanoğlunun ne tedbiri abartması ne de tedbirsiz yaşaması söz konusu olmamalı. Her zaman her şey tadında güzel 🙂
Kesinlikle öyle. Tedbiri abarttığında da sağlıklı ilişki kurmakta problem yaşıyor kişiler 👍umarım tadında bir tedbirimiz olur 😊
Bu kıvamı yakalamakta zorlanıyoruz çoğu zaman..
İnsanın riskleri tedbir almadan yönetebileceğini zannetmesi de bir yanılgı, hem de acı bir yanılgı
Birşey olmaz dediğimiz yerlere dikkat…❗️😊
Abartmamak koşuluyla 😊
Motor kullananlara hayranlıkla bakarım. Riski büyük olan şeylerin tedbiri de ona göre büyük olmalı. Ve Herşey dengede güzel 😉
Tedbir yolculuğun kalitesini arttırırken, riske rağmen adım atabilmek yeni keşiflere yelken açtırır. Hayatta daha mutlu ve daha başarılı olmak için tedbir ve risk arasındaki dengeyi sağlayabilmek gerekir.
En güzel sonuç insan dengeyi koruyabildiğinde mümkün aslında:)
Risk olmadan yükselme olmuyor. Ama tedrsiz risk de olmaz.
O değil ama o da değil 🙂 ortası güzel tadında güzel 🥰
Tedbir almakla atak olmak arasında ince bir çizgi var. O teraziyi dengeye getirebilmek de emek istiyor. Hayatın her alanında olması da çok ilginç; çocuğunu yetiştirirken de işinde yükselirken de…
Büyüklerimiz “Azı karar çoğu zarar”
Riskler var diye hareket etmezsek ilerleyemeyiz. Tedbir alıp yola çıkmak lazım.
Hayat hep bir denge istiyor bizden. Ne korkup beklemek, ne düşünmeden hareket etmek. Hareket et ama tedbir al…
Sanırım anahtar burada yine ‘denge’.
Tedbirini alarakta hayatı keyifli yaşayabilirsin.
Hayat da ikisi arasında ne tamamen risk alıp yol alabilir ne de korkarak, tedirgin olarak yaşamak doğrudur. Karınca kararınca😊
Kıvam da kıvam dedirten keyifli bir yazı☺️