BAHÇEDEKİ GÜZELLİKLER

Didem pencerenin önüne oturmuş, bahçedeki çiçeklerin karla buluşmasını seyrediyordu. Bahçesi adeta bir kartpostal gibi görünüyordu. Bir yanda kulağında kaynayan çayın sesi vardı. Evin sıcaklığı bedenini, bahçesinin görüntüsü de yüreğini ısıtmıştı.  Bu manzara karşısında hayranlıkla iç geçirdi.

Kalabalık bir ailede büyümüştü ve tüm kardeşler yine baba evinde toplanmışlardı. Pencerenin önünde, birden çocukluk zamanlarını hatırladı ve tebessüm etti. Hepsi aynı anne ve babanın çocuklarıyken birbirlerinden bu kadar farklı olmalarına çok şaşırıyordı. Kardeşleri ile aynı odayı, hatta aynı dolabı paylaşmışlardı. Didem, düzenli olmayı ve düzeninin korunmasını severdi. Dolaptan iki çekmece ona aitti ve tüm dolabın en düzenli alanıydı. Kardeşi Betül, onun tam zıddıydı.  Dağınık yaşar ve o düzensizlikten rahatsız olmazdı. Didem, dolabın ona ait bölümünü karıştırmasına hiç dayanamazdı. İki kardeş, sürekli odanın dağılmasından dolayı tartışırlardı.

Betül,  bir türlü Didem gibi düzenli olamazdı. İlginç olan şu ki, ne nerde çok iyi bilirdi.  Kendine has bir düzeni olduğunu iddia ederdi.  Didem gülümsedi ve kendi kendine; “Kendine has o düzenini hiç anlayamayacağım galiba. Yok yok kendine has kaosu düzen olarak pazarlıyor.” dedi.

Kardeşiyle olan bu farklılıklarını düşünmek keyifli gelmişti. Hatıralarla kar tanelerine tekrar baktı. İzlediği kar tanelerinde de farklılıklar var mıydı acaba? Sahi, bu kadar benzemelerine rağmen neden farklı olmasındı? Doğaya bakınca da her şey zaten birbirinden farklı değil miydi? Kar taneleri de birbirinden farklı olmasa, hepsi başka yere düşmezdi.

Bahçesindeki çiçekler bile birbirinden farklıydı. Kışa daha dayanıklı olan çiçekler, çok ilgi istemiyordu. Ama begonvilleri için özel, daha mineralli ve volkanik toprak almıştı. Karda donmaması, toprağı sıcak tutması için güzelce poşete sarmıştı. Yani toprağın sıcaklığı, nemi bile farklı farklı olmalıydı.

Ağaçlar da farklı farklı değil miydi? Bazıları karın altında bile yemyeşil kalabiliyordu. Bazıları ise kış gelmeden yapraklarını döküp kendini korumaya alıyordu. Her biri birbirinden nasıl da farklıydı. Kimisi karlar altında mücadeleci, kimisi ise çok narin ve kırılgandı. Dört mevsim çiçek açanı da vardı, hiç çiçek açmayanı da…

İnsanlar da böyleydi; bazıları çok hassas ve dışarıdan çok etkileniyordu. Bazıları için ise sadece kendinin ne düşündüğü önemliydi. Bazıları hep önüne bakarken, bazıları geçmişten sıyrılamıyordu. Bu detayları fark etmek Didem’i mutlu etmişti.

İnsan kendini, etrafındakileri, ona yakın ya da uzak olanları detayda düşünmeli ve farkı fark edebilmeliydi. İnsanları birbirine karşı anlayışlı yapan şey farkı fark etmeleriydi.

Dışarıdaki kar tanelerini izlerken neler düşmüştü aklına… Betül gibi, ondan ve birbirinden farklı binlerce kar tanesi düştü sanki. Birbirine değmeden, çarpmadan süzülüyorlardı. Didem, zihnindeki derin düşüncelerden birden kardeşinin sesiyle sıyrıldı:

“Abla, her yerde seni arıyorum! Bak bizim Esma’lar buraya geliyor. Az önce telefon ettim yakındaymış, hemen eve davet ettim.”

Didem derin bir iç çekti:

“Bir insan hiç mi plan yapmazdı. Yoldan geçeni yatıya kalsın diye tutabilirdi. Betül’ün de böyle herkesle muhabbeti sevme huyu var. Ancak bir de planlı yapsa şu programlarını. Neyse şu bahçedeki çiçeklerin bile ayrı huyları var.” dedi ve hemen hazırlıklara başladı. Ne de olsa insanlar da farklı farklıydı ve bu farklılıklara alışmalıydı.

Çok güzel geçen gecenin sonunda, “Evet, Esma’lar iyi ki geldiler.” dedi. Çünkü Didem’e kalsa günler önceden hazırlanması gerekecekti.

Bahçesindeki güzellikler onu nerelere götürmüştü. Kardeşini anlamaya çalışınca hayat da ona keyifli bir akşam sunmuştu. Zaten mesele birbirini anlamaya çalışmakta değil miydi? Herkesin başka bir huyu, başka bir özelliği vardı.

Tıpkı bahçesinde farklı farklı renkte açan çiçekler gibi…