Çalan alarmın sesiyle bir anda irkilerek uyandı. Odasını havalandırıp yatağını topladıktan sonra duşunu aldı. Kıyafetlerini ve sabahleyin yiyeceklerini akşamdan hazırlamıştı. Kahvaltısını yaparken gözü saatine ilişti. Otobüs saati yaklaşmıştı, acele etmeye başladı.
Suna, hayatını planlı yaşayan biriydi. Günlük, aylık, hatta yıllık programları belliydi ve değişmeyen rutinleri vardı. Akşamdan ertesi gün giyeceği kıyafetlerini hazırlardı. Her sabah 07:00’da çalan alarmıyla güne başlardı. Duş almak onun için olmazsa olmazdı. Günlük rutinlerini yapar, evini son kez kontrol edip çıkardı. Her sabah ki gibi bu sabah da vaktinden önce durakta oldu. Otobüs gelince arka sıralara doğru ilerledi. Kalabalıktan pek hoşlanmadığı için tenha bir köşeye oturdu.
Suna, plan dışı durumlardan pek hoşlanmazdı. Kontrolü elinde tutmak ister ve işler planladığı gibi gitmezse telaş yapardı. Bu yüzden işe giderken yoldaki vaktini de değerlendirir ve maillerini kontrol ederdi. Yine böyle bir anda telefonun ekranı dondu. “Hay aksi! Ne oldu şimdi bu telefona?” derken sesi yükselmişti. Onun durumunu fark eden bir genç:
– Abla telefonunda bir sıkıntı mı oldu? Arama yapacaksan benim telefonumu kullanabilirsin.
Suna gence bakarken, içten içe söylendi. “Abla nedir ama yaa! Bazıları neden bu kadar gereksiz samimi oluyor?” diye sessizce mırıldandı.
– Teşekkürler arama yapmayacağım, sadece ekran dondu.
– Telefonlardan anlarım, belki sorunu çözebilirim bakmama izin verirseniz.
Suna, insanlarla çabuk kaynaşabilen biri değildi. Hiç tanımadığı birinden gelen bu teklif, ona mantıklı gelmemişti. Başka çaresi olmadığı için mecburen telefonu uzattı. O sırada gencin bir elinin protez olduğunu fark etti. Sanki tek eliyle iki elin yapamayacağı şeyleri yapıyordu. Telefonu evirdi çevirdi, sonunda sorun çözülmüştü.
– Abla sen de bir bak. Şimdilik sorun çözüldü gibi görünüyor.
– Çok teşekkür ederim, gerçekten sorunu halletmişsin. Beni en az yarım saat kaybetmekten kurtardın.
– Ne demek abla, yeter ki işin görülsün. Ama merak ettim, niye bu kadar panikledin?
– Her gün işe giderken otobüste maillerimi kontrol ederim. Zaman yönetimi benim için çok kıymetlidir.
– Sanki telefonun bozuldu diye değil de planların bozuldu diye panikledin, diyerek gülümsedi.
– Sana komik geldi galiba, öyle mi?
– Yok ondan değil de bazen kayıp gördüğün şey senin kazanımlarındır.
– Ne demek istedin, tam anlayamadım?
– Ben geçen yıl bir kaza sonucu elimi kaybettim. Başlarda çok üzüldüm, evden çıkmak ve kimseyle görüşmek istemedim. Kazadan önce bir işim yoktu ve çoğu işi de beğenmezdim. Kazadan sonra telefon tamircisi bir arkadaşım, yanına çağırdı. Kafam biraz dağılsın diye destekledi. ‘Daha ne kadar kaçabilirim ki?’ diye düşünerek teklifini kabul ettim. Bir iki derken ufak tefek tamir işlerini öğrenmeye başladım. Ben o zaman elimi kaybettim diye üzülüyordum. Ama bugün iki elim varken yapamadıklarımı yapabiliyorum. Üstelik sevdiğim bir işim de var. Bazen sorunlar yaşarız, kayıplarımız olur, canımız acır. İşler tamamen kontrolden çıktı zannederiz. Oysa yaşanan her sıkıntı, başka bir problemin çözümü olabilir. Ben yaşadığım olayla anladım ki, insan kaybederken de kazanabilir. Eyvah, çenem düştü diye durağı kaçırdım. Tanıştığıma memnun oldum, kolay gelsin abla.
Suna, olduğu yerde öylece kalakalmıştı. Belki maillerini kontrol etmekte gecikmişti. Ama birkaç dakika içinde genç delikanlıdan hayatının dersini almıştı. İşlerin aslında ne kadar da kendi kontrolünde olmadığını anladı. “Her yere yetişeceğim, her şeyi tam yapacağım!” diyerek aslında nasıl da savrulduğunu fark etti.
Hayatta her şey bir denge ve kıvam üzerinedir. Planlı ve düzenli olmak hayatı kolaylaştırır. Ancak yeri geldiğinde esnek olmak da gerekir. Çünkü hayat çoğu zaman kontrol dışı olaylar sunar. Karşılaşılan problemleri kabul etmek ve çözüm konusunda esnek davranmak insanı geliştirip güçlendirir.
İnsan hayata planlarıyla ve kurallarıyla hazırlanır ancak esnekliğiyle yol alır.
29 Responses
Planlı olmak güzel ama hayat aslında bizim planlamamız ile ilerlemiyor. Bunu farkedip esneyebileceğimiz planlar yapmak bizi geliştiriyor.
Kaybederken kazanmanın çok güzel anlatıldığı yüreklere dokunan bir yazı olmuş… Emeğinize sağlık…💕
Çevremde de buna benzer bi öykü var. İnsan bazen kaybettiğini düşündüğü zamanda en çok kazanan olabiliyor. Ne güzel bir bakış açısı kazandırmış.
Hayat modumuza göre davranmıyor ki 🤷♀️
O zaman ani değişikliklerde esneyip uyumlanmak güzel olur☺️
Vee
Görünenin ötesinde görünmeyeni fark edince ilişkiler daha da güzelleşir 🙂
İnsan kaybederken de kazanabilir. Biz kaybediyoruz sanıyoruz ama hayat yepyeni yollar açıyor 🥹💜
Demi hocam keşke farkında olabilsek☺️
İnsan hayata planlarıyla ve kurallarıyla hazırlanır ancak esnekliğiyle yol alır.
Beğendim Kalbimi Bıraktım Komikmiş …
İnsan tam tersi sanıyor…
Kati kurallar ve Sosyal davranış…
Yol ikiye ayrildiginda Varış noktasina nereden Ulaştiginiz, sizin Tecrübenizi ortaya koyuyor..
İnsan kaybettiğini sandığı anları ancak zaman geçince anlayabiliyor. Kazanmak gerçekten ne demek çok sonra anlayabiliyor…Anlayamanlar da olabiliyor.. Hayat hepsiyle ne kadar iç içe..
Orta yolu bulmak lazım. Hayat zaten yeterince zor biraz kolaylaştırmak güzel olur. 😊
İnsan kaybettiğinin kıymetini sonradan anlıyor. Önemli olan kaybına rağmen ne adım attığın…
Belki de bizimle ilgili en önemli işaretlerin verildiği yerler, kazanırken ve kaybederken ne yaptığımız değil mi?
Gerçekten kaybettiğimiz, ya da kazanamadığımız şeylere hep somut bir gözle bakıyoruz. Halbuki ardında bizim için nice faydalar saklı olabilir. Ne güzel anlatmışsınız bunu… 🙂
Keşke insan kaybındaki kazanımları daha fazla görebilse ve kendine ders çıkarsa…
Filmin sonunu göremeyince insan başına gelenleri anlamsız bulabiliyor. Oysa ki her başımıza gelenler biraz sabrettiğimizde görürüz ki bizi geliştirir…
İnsanların tıkandığı yerler de buralar…
Hayatın ritmine göre yaşamak gerek:)
Hayatın ritmi olduğunu göremeyen, hayatı sadece kurallar kaidelerden oluşuyor zanneden de var 🙂 halbuki kalp bile kendi ritmiyle atarken zorlayıcı olmak niye?
İşler kontrolden çıkınca yaptıklarım kazançlarım, rutin de herşey iyiyken rutinin dışı olanlar asıl beni anlatıyor.
Kimsenin bakamadığı yerden hayata bakabilmek çok şey değiştiriyor. Önemli olan da farkındalık değil midir?
İnsan kontrolü dışında olan şeyleri kabullenip esnebildiğinde çok yol alır. Ama bazı insanlar bunu yapmakta gerçekten zorlanıyor. Konsere gel diyorsun hayır voleybol maçım var ya 3 hafta önceden ayarlamıştım diyor. Yalvarsan da gelmiyor.
Gerçekten de öyle 🙂
İnsan esnekliğiyle yol alır. Her işimizde kolaylığımızı yerimizde saymamıza engel olucak bir bilgi. Teşekkürler🌸
Kontrol etmek güven veriyor olabilir ama
hayat biraz da akışa uyum sağlayabilenleri büyütüyor.
Ne kadar planlı davranıyor olsak da bazen esnememiz gereken zamanlar olabiliyor.
Planlı düzenli olmak hayatı kolaylaştırıyor. Uyumlanabilmek, esnek olmak olabilmek bizi geliştiriyor.
Hayat karşımıza kendimizde olmayan özellikleri katabilmemiz için farklı insanları çıkarıyor.. ne güzel bir hikaye🍃
Bazen kayıp gördüğümüz şey o kişinin kazanımı olur. Ne kadar da güzel. Eksik zannettiğimiz şeyi tamamlayan bir yanımızın olması ne muazzam bir denge.