TURUNCU KAFA

İnsanların fiziksel olarak farklı özellikleri vardır. Kiminin boyu uzundur, kimininse kısa. Göz rengi siyah, kahverengi, mavi veya yeşil olan var. Kimisi sarışındır, kimisi esmer. Saç rengi gibi, ten renkleri de birbirinden farklıdır.

Abisi okula gidince, Sadık’ın canı çok sıkılıyordu. Nihayet iple çektiği günler yaklaşmıştı, artık Sadık da okula gidecekti. Okul öncesi bütün hazırlıklar yapılmış ve ailesi ihtiyaç listesinde istenilen her şeyi almıştı.

Eylül’ün ilk haftası hava güneşliydi. Okulun bahçesinde öğrenciler, öğretmenler ve veliler tören için toplanmıştı. Tören bittikten sonra da öğrenciler sınıflara dağılmışlardı. Sadık sırasına oturdu ve yanında oturan Barış ile tanıştı. İki arkadaş gayet iyi anlaşıyorlardı. Teneffüslerde de ayrılmayıp birlikte vakit geçiriyorlardı. Sadık okula çabuk alışmış, arkadaşlarını ve öğretmenini çok sevmişti.

Aradan iki ay geçmişti ki annesi Sadık’taki agresifliği fark etti. Oğluyla konuşmaya çalışmıştı ama ağzından pek laf alamamıştı. Öğretmeniyle konuşmak için okula gitti. O sırada öğrenciler teneffüsteydi ve uzaktan oğlunu gördü. Arkadaşı Barış ile birlikte basketbol oynuyorlardı.  Semra Hanım, oğluna gözükmeden öğretmenler odasının yolunu tuttu.

– Merhaba Nezahat Öğretmenim, nasılsınız?

– Hoş geldiniz Semra Hanım. ⁠Hayırdır her şey yolunda mı?  ⁠

– Evet, aslında biraz yolunda sayılır. Sadık’ın tepkilerinde son zamanlarda bazı değişiklikler var…

Sadıkla ilgili fark ettiği şeyleri anlattı. Öğretmen anlattıklarını duyunca çok da şaşırmamıştı.

– Konuyu biliyorum Semra Hanım, birkaç kişi ona takılmış. Sadık da bu duruma çok sinirlenmiş. O öğrencilerle konuşup konuyu tatlıya bağladık. Şuan bir problem olduğunu zannetmiyorum.

Semra Hanım, görüşmeden sonra düşünceli bir şekilde eve döndü.

Sadık, evin en küçüğüydü ve abisiyle arasında beş yaş vardı. Akıllı ve çok güler yüzlü bir çocuktu. Beyaz tenli, renkli gözlü ve turuncu saçlıydı. Saçları bebekliğinden beri hep ilgi odağı olmuştu. Küçükken onu sevdiren saçları, şimdi alay konusu olmuştu. Sınıf arkadaşları ona turuncu kafa, portakal diye lakap takmışlardı. Sadık, bundan çok rahatsız olup arkadaşlarıyla kavga etmişti. Akşam yemek yerken bir taraftan da sohbet ediyorlardı. Annesi Sadık’a okulla ilgili soru sormaya başladı.

– Sadık, bugün neler yaptın bakalım okulda, arkadaşlarınla aran nasıl?

– İyi gibi, bilmiyorum, neden sordun?

– Sende bir fark var bu aralar, daha içine kapandın. Bazen de olaylara aşırı tepkiler veriyorsun.

– Öğretmenimle mi konuştun, bir şey mi söyledi sana?

– Evet, öğretmeninle görüşmeye gittim ama senden dinlemek isterim.

Bir anda Sadık’ın gözleri dolmuştu.

– Annecim ya herkes bana turuncu kafa diyor? Saçlarımı elleyip, boyamı bu diye alay ediyorlar. Anasınıfındaki arkadaşlarım bana hiç böyle demezlerdi. Herkes benim saçlarımı beğenirdi. Öğretmenim sınıfta konuştu ama yine de benim moralim bozuluyor. Okulda benden başka turuncu saçlı kimse yok. Neden benim saçlarım değişik böyle?

Ahmet Bey oğlunu yanına çağırdı ona sarıldı. 

– Otur bakalım şöyle baba oğul bir konuşalım. Haklısın, diğerlerinden farklı bir saç rengin var. Doğuştan gelen bir özellik bu; benim de saçlarım siyah ve kıvırcık.  Ya da abinin gözleri yeşil, saçları da düz. Annenin de farklı bir fiziksel özelliği var. Bu özellikler bizi başkalarından üstün yapmaz. Daha iyi ya da daha kötü de yapmaz. Utanmamız, övünmemiz ya da üzülmemiz gereken şeyler değil. İnsanı kıymetlendiren şey iyi  davranışlar sergilemesidir.

Bir anlık sessizliğin ardından devam etti.

– Kendini geliştirecek şeyler öğrenmesidir. Senin güzel ahlaklı ve yardımsever olman, saçının renginden daha önemli. Bak akvaryumdaki balıklara, birbirlerine ne kadar benziyorlar. Hepsi mavi-gri renkteler, birbirine benziyorlar. Ama bir tanesinin mavisi koyu diye ona isim bile verdiniz. Benzerlikler içerisindeki farklılıklar hayatı zenginleştiriyor.  Huylarımız farklı, davranışlarımız farklı farklı…  Aynı olaya farklı tepkiler vermemizi sağlayan bu zenginliklerimiz.  Hem fena mı, herkes çocuğunu arayıp bulamazken seni hemen buluyoruz. İlk görünüşte farklı bir renk olduğu için söylerler, bir süre sonra alışıp giderler.

Ertesi gün okul dönüşünde Sadık heyecanla annesiyle gülüşüyordu. Babası ne konuştuklarını merak etmişti.

– Baba biliyor musun bugün bizim sınıfa yeni bir öğrenci geldi. Benim saçımı elledi ve çok beğendiğini söyledi.

– Peki, bu öğrenci, kız mıydı?

– Baba, senin sandığın gibi değil.

Benzerlikler içerisindeki farklılıklar hayata anlam katar.

Her şey birbirinin aynısı olsaydı?

Her şey tekdüze ve renksiz olsaydı?

Her şey tek renkte olsaydı?

Herkes aynı şeylere sevinip aynı şeylere üzülseydi ve aynı davranışları sergileseydi?

O zaman kim ne öğrenir ve kendine ne kadardı?